ما هیچ ما نگاه

رفع اشکال

ma-hich-ma-negah — Mon, 07 Dec 2009 22:19:21 GMT

هو

عذر خواهی می کنم از خوانندگان عزیز، تازه امشب متوجه شدم که به دلیل اشکال در قالب وبلاگم، مدت هاست که درج کامنت امکان پذیر نبوده است. این مشکل به کمک یکی از دوستان، رفع شد.

دلشوره دارم از سفر

ma-hich-ma-negah — Tue, 01 Dec 2009 19:21:50 GMT

هوالعلیم بذات الصدور

محال بود به این زودی ها به حرف بیایم. فکر نمی کردم این روزه ی سکوت اجباری، این روزه ی تحمیلی، به این زودی ها بشکند. نه اینکه خیلی هم زود باشد حالا، که مدت ها گذشته از آخرین نوشته هایم، منتها زمان برای من این روز ها دیگر مثل گذشته نمی گذرد. جور دیگری، با سرعت دیگری، با کیفیت دیگری.

بهانه ام این بود: گفتم بروم یک کتابی بخوانم یا فیلمی ببینم که گریه ام بگیرد. که مدت هاست چشمانم هویت اشک ریزی شان را از دست داده اند. اگر چیزی هم بوده، گریه نبوده. یک حلقه ی اشکی بوده که درست شده توی شان و زود هم خداحافظی کرده و رفته، بیرون ندویده از چشم هایم. داشتم دنبال کتابی می گشتم که اشکم را هل بدهد بیرون از چشم هایم. فقط یک کتاب یادم بود، که آن را هم امانت داده بودم به کسی که اصلا یادم نمی آید کیست. کاری نمی شد کرد. الا یک چیز اینکه بروم آهنگ وبلاگ مها را گوش بدهم، که در بی اشک ترین شرایط همیشه آمده کمکم. مها آهنگ وبلاگش را عوض کرده بود، ولی شانس آوردم که لینکش را داشتم.

هرچند چشمانم خشک تر از آنند که به این زودی ها تسلیم بشوند، ولی خوبی این آهنگ این بود که روزه ی اجباری قلمم شکسته شد. و یاد های مختلفی را به ذهنم شلیک کرد. بیشتر از همه، یاد روز های قبل از عید ۸۸ که روز های عجیبی بودند. یاد آن شبی که از گزارش بر می گشتم و آمدم سراغ این آهنگ، و تا چشمانم اشک داشتند، گریستم. و چقدر خوب بود...و دلم چقدر برای آن حال تنگ شده و چقدر دورم ازش...

من نیامدم ناله کنم. من گریه را نشان غم نمی دانم. بهترین حال من وقتی است که گریه می کنم، که می توانم گریه کنم. بدترینش هم می شود آن وقت هایی که دلم پر می کشد برای گریه کردن، و اشکی در کار نیست که کمکم کند. مقل همین الان...و بد دردی است...

یاد، انسان را بیمار می کند...

ma-hich-ma-negah — Tue, 10 Nov 2009 21:27:03 GMT

هو

درست در همان لحظه هایی که فکر می کنی همه چیز درست شده، آن نقص خودش را نشان می دهد...حالا که مشکل به این بزرگی هست، هرچقدر هم همه چیز های دیگر خوب باشند، هر چقدر آدم ها - تصادفا- همه شان خوب شده باشند، و به خیال خودت، به قول معروف گل در بر و می بر کف، شاد باشی و بی غم، آن غم اصلی خودش را نشانت می دهد و دست بر نمی دارد از سر همیشه پر دردت...و حالا برای همین یک بار هم هست که اتفاقا ناراضی نیستی از این شادی غمگین- به قول قیصرم- و نمی خواهی خلاص شوی از دستش. انگار یک جوری بهت موجودیت می دهد، به یک جایی وصلت می کند و احساس بی صاحب بودن نمی کنی. و همیشه به یادت می آورد رفتنی بودن همه ی آدم ها را، و اخطار می دهد که خودت را وصل بهشان نکنی و به این وصله ی ضعیف تر از خانه ی عنکبوت دلخوش نباشی.

این درگیری من با آدم هایت تمامی ندارد خدای من. بدی نمی کنند، اگر هم بدی کنند برخاسته از طبیعت آدمی شان است- البته تا حدی معقول!- من با آنها در گیرم. نه در ظاهر، که همیشه پرهیز کرده ام از درگیری های ظاهری هرچند به قیمت خراب شدن اعصاب مبارک خودم، درگیری هایم ذهنی اند، و همیشه هستند، حتی در وقتی که رابطه ها در حد بیست هستند، و هیچ مشکلی هم نیست. و نمی خواهم این ذهن پر از آدم را، و نمی خواهم که ذهن دیگران هم از یاد نا مبارک خودم پر باشد، چون به هر حال جای یاد تو را تنگ می کنند این یاد های بی محل، این یاد های...

روح من کم سال است

ma-hich-ma-negah — Wed, 28 Oct 2009 17:51:18 GMT

یا امان الخائفین

نخیر. نمی شود. نمی شود به همین راحتی بی خیال آدم ها شد. می شود ها، ولی حالا نه. لا اقل من نمی توانم. نه اینکه نخواهم. هیچ دلم نمی خواهد بار الکی به این روح بیچاره تحمیل کنم. دلم نمی خواهد یاد نا خوشایند بعضی آدم ها را به زور بچپانم توی سرم و فقط خود خوری کنم. دوست دارم همه ی این ها را بریزم دور. خیلی هم دلم می خواهد. ولی چرا نمی شود؟

آدم ها گاهی غافلند و ضربه می زنند، می آزارند، زخم می زنند و می روند. و بعد می فهمند و می آیند به ترمیم، به دلجویی و معذرت خواهی. مهم نیست چه کرده اند. همین که می آیند، یعنی حتی یک ذره تویشان وجدان هست هنوز. یک ذره یک چیز هایی حالیشان می شود هنوز و این یک ذره فهم، یک چیز هایی را از دلت در می آورد. شاید نبخشی شان، شاید فراموش نکنی زخم زدن هاشان را، ولی حالت خیلی فرق می کند قبل و بعد از این یک ذره فهمیدن و این یک ذره به روی خود آوردن شان. همین یک ذره هم می تواند باغچه ی لگد خورده ی دلت را سبز کند.

نمی خواهم از آن دسته ی دوم حرفی بزنم که می آیند، هشیار، بیدار، له می کنند، زخمی ات می کنند و بعد، هیچ...هیچ. انگار که هیچ نشده. باید ساخت، باید سوخت، که سوختن بسی بهتر از سوزاندن است...

روح من کم سال است.

روح من گاهی از شوق، سرفه اش می گیرد

روح من بیکار است

قطره های باران را

لای درز آجرها می شمارد

چند کلمه حرف،همین

ma-hich-ma-negah — Sat, 17 Oct 2009 05:22:18 GMT

یا لا اله الا انت

بگذار بعد از این

تنها پیشانی تو را بسرایم...

شروع کردن...سخت ترین جایش همین جاست. حتی برای تو، حتی وقتی می خواهم برای تویی بنویس که قلمم برایت همیشه روان بوده. می رفته و می نوشته و بدون اینکه بدانم چه می کرده ، خودش کار را تمام می کرده و انصافا هم بهترین ها را برایت می نوشته...حالا شاید همین بهترین شروع باشد. اینکه از ناتوانی ات در شروع کردن بنویسی.

حالم خوب است. یعنی خودم که این طور احساس می کنم.بقیه هم همین را می گویند، حتی خودت، وقتی که دیگر روز صدایم را از پشت گوشی تلفن شنیدی. حالم خوب است و این بسته به نظر یک نفر دارد. یک نفر که اگر او هم خوب بودنم را تایید کند من دیگر ممطئن شده ام که خوبم، و دیگر نمی توانم ننه من غریبم بازی در بیاورم و بگویم حالم بد است و این حرف ها...حالا هم اتفاقا رابطه ام باهاش خیلی خوب نیست. خدا را می گویم. به همین خاطر خیلی رویم نمی شود بروم و رو در رویش بایستم و بپرسم! آهای! من به نظر تو الان خوبم یا نه؟ یعنی می دانی این روز ها حرفی از دلم برایش نمی فرستم. یعنی حرف زدنم نمی آید. مگر به نماز یا دعا. از خودم حرفی بهش نمی زنم. یا حوصله ندارم، یا عقل و شعور، یا احساس، و یا شاید هیچ کدامشان را ندارم. و این آخری به احتمال نزدیک تر است. حالا منتظرم روزی را که این یخ های رابطه مان آب شود و بروم دم خانه اش و این سوال اساسی را ازش بپرسم و جواب بگیرم و بروم پی کارم.

بگذریم، این حوالی خبر خاصی نیست. زندگی، ساده تر از همیشه می گذرد. ساده مثل عقربه ای که باید ثانیه ها را همیشه بشمارد و همیشه حرص این را می خورد که چرا حتی یک ثانیه هم نمی تواند و بایستد و نفسی تازه کند...زندگی من، این روز ها همین قدر ساده می گذرد. نه فکر خاصی تو این کله ی خالی تر از همیشه هست، نه حرفی که دلم بخواهد توی یک گوش فرو برود و دلی را بسوزاند یا فکری را مشغول کند. نه آدمی توی زندگی این روز هایم که آنقدر برایم جالب باشد که بخواهم از او برایت تعریف کنم. زندگی دارد ساده ترین صورتش را نشانم می دهد و این تقصیر من است. من هیچ کاری ندارم با این زندگی. نقشه ای برایش نکشیدم. باور نکنی شاید ،که شب ها که می خواهم بخوابم، هیچ فکری نمی کنم درباره ی اینکه فردا چه کار هایی دارم، کجا ها باید بروم، به چه چیز هایی باید فکر کنم. صبح ها که زود بیدار می شوم، اگر خوابم نیاید، هیچ برنامه ای برای بیدار ماندن ندارم. نه دلم می خواهد کتابی بخوانم، نه کار دیگری بکنم. به خاطر همین ها تلاش می کنم تا بخوابم. من، تلاش می کنم که بگذرد زودتر. انگار نه انگار که این روزها هم، جزو زندگی من هستند. همیشه این احساس را در زندگی ام ، همین شکلی داشته ام. مثلا وقتی مدرسه می رفتم، فکر نمی کردم که دارم زندگی می کنم، همیشه منتظر بودم تا مدرسه تمام بشود و من بروم دانشگاه که زندگی ام شروع شود. حالا هم همین طور. می خواهم این روز ها بگذرد تا ببینم بالاخره این زندگی کی می آید . منتظرم بیایم تا ببینم چه شکلی است و قرار است چه گلی به سر ما بزند.

این هم از جریان این روز های ما. اعتراف می کنم که راحت نوشتم. حوصله هم داشتم.بروم دیگر. اگر خوابی برای ما دیدی، اگر پیغامی برای ما داشتی، با اگر حرفی برای زدن، همه را بنویس. من گوشم دیگر نمی شنود. شکرش که هنوز کورسویی در چشم هایم هست...

ای غم، تو که هستی از کجامی آیی؟

ma-hich-ma-negah — Fri, 09 Oct 2009 02:09:18 GMT

یا خیر حبیب و محبوب

ببین چقدر گذشته از آخرین نوشته هایم...ببین برای من که همدمم و بهترینم، بعد از اینکه خیلی ها را آزمودم، دفترم بود، و او تسکینم می داد، چقدر روز ها بدون او گذشته...

نه اینکه فکر کنی بعد از این همه ننوشتن الان آمده ام با یک دفتر حرف، با یک بغل کلمه و این ها، فقط آمده ام که بگویم...هنوز نوشتن را از یاد نبرده ام. هنوز هم بلدم قلم به دستم بگیرم و حتی اگر حرفی ندارم، وانمود کنم به نوشتن. نه، همچین مطمئن هم نیستم که نوشتن را از یاد نبرده باشم، ولی لا اقل این را می توانم بگویم که هنوز هم می توانم ادای نوشتن را در بیاورم...

حالا من مانده ام و خودم، و دیگر مطمئنم که هچی کسی نمانده. آدم ها زیادند، اگر بخواهی تعدادشان را بشماری، حتی این روز ها برای من روز هایی اند که شاید از همه ی روز های این حوالی دور و برم شلوغ تر باشد. اما هم دیگر را می بینیم و از کنار هم می گذریم و کاری به کار هم نداریم...نگاهمان یک جا را نمی بیند، و چشم هایی که هر کدام سویی را بنگرند، دیگر نمی توانند هم را ببینند.

من بیشتر از همه با خودم قهرم. این را می دانم. من از کسی گله مند نیستم. تا وقتی خودم نخواهم، همینم و بدتر می شوم ولی بهتر نه.

این روز ها به هر چیز که فکر می کنم، یادم می آید که شب هایی قبل خوابش را دیده ام. از ماهی قرمز هفت سین بگیر تا آسمانی که مدت هاست شکلش را از یاد برده ام...تا مناجات هایی که دیگر مدت هاست تجربه شان نکرده ام و بر خلاف نوشتن، حتی ادایشان را هم نمی توانم در بیاورم. همه ی آدم های زندگی ام، این روز ها در خواب هایم صف کشیده اند. نمی دانم چرا قرار است به یاد همه شان باشم. نمی دانم آنها هم مرا یاد می کنند یا مثل همیشه ی زندگی ام، این یاد ها یک طرفه اند و بیمارم می کنند...زود می شکنم، دیر می ایستم، آسان می بارم و دیر می گذرم.

خوشحالم، خوشحالم که به هر طریق این طلسم کشنده ی ننوشتن دارد می شکند و من دارم پیروز می شوم...این هم یک دلخوشی در این روزهای ...

گفت:

دلم گرفته از این روز ها، دلم تنگ است

میان ما و رسیدن، هزار فرسنگ است...

تویی که دوری...

ma-hich-ma-negah — Tue, 06 Oct 2009 17:10:18 GMT

هو

جان جز خیال رویت، نقشی دگر نبندد

دل جز به عزم کویت، رخت سفر نبندد...

وقت خداحافظی با توست

ma-hich-ma-negah — Sun, 20 Sep 2009 14:57:18 GMT

اللهم رب شهر رمضان

عادت همیشه مان بوده و هست. اصلا آدمیزاد خاصیتش این است و انگار این یک عادت کنار نگذاشتنی است که یاد نمی گیرد زمانی یک نعمت بزرگ را دارد، قدرش را بداند و حواسش باشد که آن نعمت هم رفتنی است و دور نیست زمانی که زمان داشتن آن نعمت سر برسد و ازش بگیرندش...

حکایت ما هم داستان تازه ای نیست. اصلا حرف تازه ای هم نداریم. تنها چیزی که تازه است، داغمان است. فقط داغ است که تازه می شود وگرنه داستان همان داستان همیشگی غفلت است. داستان اشک هایی که مثل همیشه دیر می رسند و وقتی می رسند که ریختنشان دردی را دوا نمی کند. ممکن است آرامت کند ولی چیزی را بر نمی گرداند.

و رمضان خوب ما، رمضان خوب خدا، رفتی و این حال من بی توست که حتی برای یک لحظه ات دلم پر می کشد و اشکم می ریزد. چه برسد برای یک روزت، برای یک روزه ات. نمی دانم راضی از ما رفتی یا دلت ازمان گرفته بود، به هر حال رفتی دیگر، رفتی و باید 11 ماه بگذرد تا بر گردی و چه بکنیم ما تا 11 ماه دیگری که هیچ کدامشان رمضان نیست.و هیچ کدامشان ما را، آنطور که تو می فهمیدی نمی فهمد. و چه کنم با این غربتی که چاردیواری اتاقم را گرفته و هر چه پنجره را باز می کنم ،بیرون نمی رود...

بر جان ِ بی تابم بتاب...

ma-hich-ma-negah — Sun, 06 Sep 2009 23:22:18 GMT

او

مفاتیحی که الان دارم، هدیه است. تمام صفحه های دعای ابوحمزه اش، از اشک های صاحب ِ قبلی چروکیده شده ...بهترین جملاتی که حال ِ این روز ها و شب های بیچاره هایی مثل من را بیان می کند را امشب در دعای ابوحمزه پیدا کردم:

سید من! اگر تو فقط دوستانت و اهل طاعتت را ببخشی، پس گناهکاران به درگاه چه کسی تضرع و زاری کنند؟ و اگر تو فقط با وفاداران به خودت احسان و کرم فرمایی، پس بدکاران به درگاه ِ که پناه ببرند؟

آدم شدن چه مشکل!

ma-hich-ma-negah — Fri, 04 Sep 2009 12:09:18 GMT

هو

رفتم بیرون برای خریدی که مامان سفارش داده بودند. بعد هم سری به شهر کتاب زدم . هنوز زود بود برای برگشتن به خانه برای منی که حوصله ام حسابی سر رفته بود. به سرم زد بروم کارواش. هم ماشین گل آلود بود و هم اینکه در طول هفته، فرصتی برای رفتن به کارواش به دست نمی آمد، و البته حوصله هم. جمعه بود و خوب وقتی بود برای کارواش. مخصوصا که کتاب هم همراهم بود و علاف نمی ماندم.

رفتم و ماشین را تحویل دادم و نشستم توی دفتر کارواش و مشغول خواندن کتابم شدم تا اینکه آمدند و صدایم زدند که ماشین آماده است. رفتم سوار ماشین بشوم و بروم بیرون، کارگر که دهانش حسابی می جنبید، آمد و گفت: خانم! انعام مارو نمی دی؟ یک نگاه کردم تا مطمئن بشم دهانش می جنبد، بعد گفتم نه نمی دم! و بعد نشستم توی ماشین و در را بستم. در را باز کرد و گفت: چرا؟ گفتم چون داری می خوری.دنده عقب گرفتم و رفتم بیرون.

روزه گرفتن یا نگرفتن آدم ها به خودشان ربط دارد. ولی روزه خواری بحثش جداست. حرمت ماه رمضان است، حرمت روزه داران است. فکر کردم با خودم که نجویدن آدامس چند ساعت در روز برای یک آدم بزرگسال، چه مصیبت بزرگی می تواند باشد.

از کارواش آمدم بیرون و رفتم سوپر نزدیک خانه، چند تا وسیله بخرم. پسر کوچکی هست توی این سوپر که معمولا با موتور، خرید ها را می برد دم در خانه ها تحویل می دهد و وقتی بیکار است، توی مغازه کار می کند.بین ردیف قفسه های مغازه می گشتم و اجناسی را که می خواستم بر می داشتم. رسیدم به ردیف آخر، احساس کردم کسی آنجاست. رفتم و دیدم همان پسر کوچولوست که برای اینکه کسی نبیندش، رفته بود آنجا داشت چیزی می خورد. تا من را دید، خجالت کشید. در یخچال را باز کرد و سرش را برد توی یخچال تا من دهانش را نبینم که داشت تکان می خورد...

فکر کردم چیست تفاوت بین این پسر بچه که می فهمد نباید در ماه رمضان ، جلوی بقیه چیزی خورد و آن آدم بزرگ که دائم روی وجدانش سطل سطل آب می ریزد که مبادا آتش وجدانش گر بگیرد و مانع ِ خوردنش شود.